خود کرده را تقدیر نیست

وقتی آذمها را بزرگ میکنیم بزرگتر از آنچه هستند، هم خودشان احساس بزرگی میکنند هم ما باورمان میشود که بزرگ هستن، اینها وقتی میبینند که زیر اسمشان خط کشیده ایم کم کم باورشان میشود و توهم میزنند، کافی است همان خطی که به جهت اهمیتشان زیر اسمشان کشیده ایم را با کمی قوس به دست و قلم دور نامشان بکشیم، آدم متوهم را باید متوجه رفتارش کرد، هر چه این فرد به ما نزدیکتر باشد باید که زودتر متوجه اش کنیم یا میرود که در هر صورت رفتنش بهتر از ماندن بدین شکل هست و یا میفهمد و میماند که ماندنش دلچسبتر میشود.