حال من با تو به شود

زمانی میرسد که افعال ماضی گریبانت را میگیرد، سفر فرحبخشی که رفتم، خانه و ماشین زیبایی که داشتم، دوست و رفیقی که زمانی کنارم بود، عشقی آتشین که در وجودمان شعله میکشید، مقام و جایگاه اجتماعی و حتی اطلاعات عمومی فراوان نیز گاهی شامل فراموشی شده و با فعل داشتم صرف خواهند شد.

همه این داشته ها تا وقتی لذتبخش هستن که در زمان حال به آنها توجه شود و استفاده گردند، بعد از سی و پنج سال دوست عزیزی را که گم کرده بودم و نه فراموش، بصورت کاملا اتفاقی پیدا کردم، همدیگه را پیدا کردیم، رفیقی مهربان، فرهیخته و دوست داشتنی که دنیایی حرف نگفته برای زدن دارم و به وسعت همه شنیده هایم گوش برای شنیدن، یار دبستانی، هم محله و هم مرام دوران کودکی و جوانی ام، دیدن چند خط مورب کنج بیرونی چشمانت دلم را لرزاند و سپیدی موی کنار شقیقه ات فکرم را مشغول کرد، شاید که تو هم با دیدن عکسم همین حس را تجربه کرده باشی.