لیک عشقِ بی زبان روشنتر است

نوشتن یک عمل ساده و اتفاقی نیست با نوشتن، بدن همان لذتی که وقت شنیدن یک موسیقی خوب و دلچسب حس میکند را تجربه میکند، وقتی خواسته درونی و هدفت را مینویسی یک هماهنگی بین دست و مغز انسان اتفاق می افتد قلم که به روی کاغذ جاری میشود بین دل و ذهن ارتباط برقرار میشود و آنچه را خواهان آن هستی جذب میکنی و با تمام وجود به خواسته ات فکر میکنی و روی آن متمرکز میشوی و راه رسیدن به آنرا هموار میکنی، نمیشود از نوشته ها به سادگی گذشت، درد را که بنویسی از شدتش کاسته میشود، عشق را بنویسی ژرف و عمیق به آن فکر میکنی و بخشی از لذتش را حس میکنی، نوشتن نوعی مسکن هست.