تو مست وصالی رخ تو ترش چراست//برون شیشه ز حال درون شیشه گواست

تصور کنید دو پیمانه در اختیار داریم یکی لبالب از شهد گل و دومی حاوی هر چیز دیگری باشد به هر میزان که از ظرف دوم در عسل بریزیم از خلوص آن کم میشود و در صورت ادامه و به مرور این پاکی و شیرینی رنگ می بازد تا جائیکه دیگر چیزی از شهد گل و خواص آن باقی نمی ماند و این حکایت دلهای ماست، اگر درون خود را انباشته از عشقِ به خود کنیم به دیگران هم مهر و عشق میدهیم و اگر حسادت و کینه درون ما باشند حاصل چیزی جز نفرت نخواهد بود و مصداق این بیت: از کوزه همان تراود که در اوست.

وقتی کسی سالها مهروزی مان میکند، حواسش به همه حواس ماست، وقتی دردمان را درمان شده می خواهد، لی لی به لالایمان می گذارد و در یک کلام میخواهدمان، با رفتار و گفتارمان پیمانه چون شهد گلش را به انگبین معطر کنیم.