اندر هیچ کس نگنجیم

چه خوب هنوز نسلشان منقرض نشده کسانی که بی کم و کاست و به همان شکل و شمایلی که باشی خواهان تو هستند، دوست داشتن آداب دارد فداکاری، گذشت و ادب می خواهد ولی قانون ندارد و هر کس به روش خود دوست داشتنش را ابراز می کند، تنها برنامه نانوشته اش این است که بخواهی اش، بخواهدت و در این خواستنها نباید خود را فراموش کرد.

میخواهی با همه وجود اما برایت کم میگذارد و میگذری، برای دیدن ، بوییدن و لمس کردنش بی قراری میکنی و او آرام و قرارش بهم نمیخورد، ذره ذره وجودت خواهان اوست اویی که میداند و باور دارد که خواهان دارد و موجب آرام جان توست اما تنها گوشه چشمی به تو دارد و باز تو میگذری، از خودت و خواسته ات، جلو می روی هر بار، جلوتر، پا پیش گذاشتن میشود وظیفه ات و باز هم میگذری، اونقدر میگذری و می بخشی که چیزی از خودت باقی نمی ماند، هیچ می ماند از تو، هیچ که نمی تواند دوست بدارد نمی تواند بگذرد پس می ماند و در جا میزند و نظاره گر میشود، دور میشود و دور میشوی، چون از تو چیزی نمانده که بخواهد، بدهکار میشوی به خودت، به او، حتی به دوست داشتن هایت، هیچ که نمی تواند همه را بخواهد همه آنچه که نفست به نفسش بند بود، بند هم نخ میشود، نخ پاره میشود، بند دلت را انگار بریده اند

به اینجا که میرسد میفهمی که در روی پاشنه اش نمی چرخد، می فهمد، میگذرد و تو میمانی و نظاره میکنی.

خشت...