اگر گل را خبر بودی همیشه سرخ و تر بودی

برخی خاطرات، آدمها و مکانها از یاد نمی روند، شاید فردی حضور فیزیکی نداشته باشد اما وقتهایی از زمان تو را در اختیار داشته و بخشی از ذهنت را مالک می شود حتی بعد از رفتن و دوری، سنگ محک خوب و بد دیگران میشود دیگرانی که پس از او سر راهت قرار میگیرند و به هر شکل با آنها ارتباط میگیری، همکار و همسایه و ..

خاطرات مثل آتشفشان هستند شاید کمی دیرتر اما بالاخره فوران می کند و سرریز میشود و تمام وجودت را داغ و آتشین کرده و می روند، می روند تا روزی و شبی دیگر ولی خاموش نمی شوند، امان از دست مکانها، فرقی ندارد خانه باشد یا خیابان، کافه باشد یا کوچه، یکنفر می آید آمدنی بس شیرین، کسی که آرام حرف میزند و راه میرود وحضورش آرامش را به تو منتقل میکند و خاطره ای شیرین برایت میسازد وآن مکان در خاطرت نقش می بندد و دیگر به این سادگی پاک نمی شود درست مثل یک لکه چربی روی لباس که هر چند شسته شود باز ردّی از آن باقی می ماند و حتی اگر هیچ اثری به چشم نیاد با دیدن محل لکه یادت می آید که زمانی یک لکه وجود داشته، خاطرات و آدمها در هر مکان اثری بر تو بجا می گذارند که ذهنت را در گیر می کند.

خشت...